Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Η ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΤΗΣ "ΥΒΡΕΩΣ".

Πρώτος ο ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ εξέφρασε την άποψη οτι η Υπαρξη καθεαυτή,
η υπαρξη του κάθε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ (εντός δηλ.ορίων) Οντος,
συνιστά Υβριν
ως προς το Είναι,
και κατά τούτο επισύρει επάνω της την Νεμεσιν(=καταστροφή).
Τα όντα "διδόναι δίκην" γιατί μόνο και μόνο που υπάρχουν ΜΕΤΕΧΟΥΝ στο Γίγνεσθαι που συνεπάγεται θάνατο ως συνέπεια της γένεσης.
Κατά τον Αναξίμανδρο μόνο το ΑΠΕΙΡΟΝ (=απροσδιοριστο, χωρίς συγκεκριμένες ιδιότητες), δηλ. το Ειναι, "δικαιούται" να υπάρχει, άφθαρτο, αγεννητο, αθάνατο. Ο, τι γεννάται, πληρώνει την Υβριν τού " νεωτερισμού"του ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ..

Ανάλογο λίαν πεσσιμιστικό σκεπτικό υπάρχει στα θεμέλια της αρχαιοελληνικής ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ, οπως διατυπώνεται ρητά στον ΟΙΔΊΠΟΔΑ ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ του Σοφοκλή :
"ΜΗ ΦΥΝΑΙ ΤΟΝ ΑΠΑΝΤΑ ΝΙΚΑ ΛΟΓΟΝ"(στ.1224)="το να μην γεννηθεί κανείς ειναι το καλύτερο ".
Η ανθρώπινη μονάδα πασχει εξαιτίας της πρωταρχικής αντίθεσης που υπάρχει εντός των πραγμάτων '
αυτό ειναι το ηθικό υπόβαθρο της ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΗΣ θεώρησης της αρχαίας ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ
(γι αυτό και τα αγάλματα της κλασσικής περιόδου εχουν αυτό το οιωνεί θλιμμένο υφος,
ΔΕΝ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ ΠΟΤΕ, ουτε καν ΕΙΡΩΝΙΚΑ
σαν τους αρχαϊκούς κούρους..)

Στην νεώτερη φιλοσοφία ανάλογες πεσσιμιστικες αποψεις εξέφρασε ο ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ.
Γράφει στα "parerga und paralipomena,2 :
" το κριτήριο για την σωστή αξιολόγηση κάθε ανθρώπου εγκειται στο οτι κατά βάθος είναι ενα πλάσμα ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ' που ξεπληρωνει την ύπαρξη του με ποικιλομορφους πόνους και θάνατο.. "

Η" Απαισιοδοξία της Υβρεως" ισως ειναι η υψηλότερη κορυφή που έφτασε ποτέ το φιλοσοφικό πνεύμα - και κατεξοχήν το ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟ.